อ่าในที่ที่สุด บล็อคเราก็มีคนเข้าเยี่ยมชม

จนถึง 3333 เลขสวยใช่ไหมหล่ะ คิคิคิ

แต่ไม่เคยคิดว่ามันจาเยอะขนาดนี้เลย

เหอๆ เลขสวยไม่เบาเลยแฮะ คิคิ

ไหนคนเข้าชม 3333 ครั้ง ก็เลยเข้ามาอัพซะหน่อย

เมื่อวาน ไปซื้อกระเป๋าตัง หลุยส์มา คิคิ

จ้องมาหลายวันแล้วว่าจาซื้อมาวานเลยได้ฤกษ์ซื้อซักที

เหอๆๆแต่ก็นะ ตั้งก็หมดตามๆๆไปกับค่ากระเป๋า

เสาร์นี้ก็ต้องไปปฐมนิเทศ เฮ้อๆๆ แง้ว

วันจันทร์ก็ไปเรียน intensive แล้ว ยังไม่พร้อมเลยอ่าแง้ว

P.S. ขอบคุณทุกคำคอมเม้น

แล้วก็ขอบคุณทุกคนที่เข้าเยี่ยมชมจนถึงทุกวันนี้

และวันต่อๆๆไป จนมาถึง 3333 ครั้ง

o(‧'''‧)o ｡คำถามจากแม่｡o(‧'''‧)o ｡

คำถามแม่

แม่ของผมเคยถามผมว่า ส่วนไหนของร่างกายที่สำคัญที่สุด
ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมได้ทายสิ่งที่ผมคิดว่ามันเป็นคำตอบที่ถูก

เมื่อตอนผมยังเป็นเด็กเล็ก

ผมเคยคิดว่าเสียงเป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับเราในฐานะที่เป็นมนุษย์

ดังนั้น ผมจึงบอกแม่ว่า"มันคือ หู ผมไง" แต่แม่บอกว่า

"ไม่ใช่จ้ะ คนจำนวนมาก หูหนวก แต่ก็ยังอยู่ได้

ลูกลองคิดดูไปก่อนนะ แล้วเร็วๆนี้แม่จะถามลูกใหม่
หลายปีผ่านไปก่อนที่ แม่จะถามผมเรื่องนี้อีกครั้ง

ตั้งแต่ที่ผมทายผิดครั้งแรก

ผมก็พยายามครุ่นคิดหาคำตอบที่ถูกต้องตลอดมา

และในตอนนี้ผมบอกกับแม่ว่า
"การมองเห็น สำคัญมากสำหรับทุกๆ

คนดังนั้นมันต้องเป็นตาของเราแน่เลย ที่สำคัญที่สุด"
แม่มองมาที่ผม และบอกกับผมว่า
"ลูกเรียนรู้ได้เร็วมากแต่ว่าคำตอบก็ยังไม่ถูกจ้ะ เพราะว่า

ยังมีคนอีกมากมายที่ตาบอดแต่ก็ยังอยู่ได้"
อึ้งไปอีกครั้ง แต่ผมก็ยังคงพยายามค้นคว้า หาความรู้ต่อมาอีกหลายปี

และแม่ก็ยังคงถามผมอีก หลายครั้ง และทุกครั้ง คำตอบของแม่ก็คือ
"ไม่ใช่จ้ะ แต่ลูกก็ฉลาดขึ้นทุกๆครั้ง นะจ๊ะ ลูกรัก"
จนเมื่อปีที่แล้ว ปู่ของผมตายลง ทุกคนในบ้านเศร้าใจกันมาก ทุกคนร้องไห้

แม้แต่พ่อของผมก็ร้องด้วย ผมจำได้ดีเพราะว่ามันเป็นเพียงครั้งที่สอง

ที่ผมเห็นพ่อร้องไห้ แม่มองมาที่ผม ตอนที่เรากล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายต่อคุณปู่

แล้วแม่ก็ถามผมว่า
"ลูกรู้หรือยังส่วนไหนของร่างกายเราสำคัญที่สุดลูกรัก"
ผมรู้สึกงุนงง ที่แม่ถามผมตอนนี้ ผมคิดตลอดมาว่าคำถามนี้เป็นเกมส์

ระหว่าผมกับแม่ แม่มองเห็นสีหน้ามึนของผม และก็บอกว่า
คำถามนี้สำคัญมากลูก มันแสดงให้เห็นความจริง ในชีวิตของเรา

สำหรับอวัยวะต่างๆ ที่ลูกเคยบอกกับแม่ว่าสำคัญ ในอดีตที่ผ่านมา

และแม่ได้บอกกับลูกว่า มันผิดมาตลอด

พร้อมกันนั้นแม่ก็ได้ยกตัวอย่างให้ลูกฟังว่าทำไมมันถึงผิด

แต่ว่าวันนี้เป็นวันที่ลูกจะได้เรียนบทเรียนที่สำคัญที่สุด
แม่ ก้มลงมองมาที่ผม ด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอย่างที่แม่คนหนึ่งจะทำได้

ผมเห็นตาแม่เอ่อด้วยน้ำตา และแม่ก็พูดว่า
"ลูกรัก ส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของลูกก็คือ บ่า จ้ะ"
ผมถามแม่ว่า
"เป็นเพราะว่ามันคอยรองรับหัวของเราไว้ ใช่มั้ยครับ"
แม่ตอบว่า
"ไม่ใช่จ้ะ แต่เป็นเพราะว่ามันสามารถรองรับ ศีรษะของเพื่อนของเรา

หรือคนที่เรารัก เมื่อยามที่เค้าร้องไห้

คนเราทุกคนต้องการบ่าใครซักคนไว้คอยซบยามร้องให้ในบางช่วงเวลาของชีวิต
ลูกรัก แม่เพียงแต่หวังว่า

ลูกจะมีเพื่อนและคนรักที่จะมีบ่าพร้อมที่จะให้ลูกซบตอนร้องไห้

ยามเมื่อลูกต้องการตรงนั้นเองที่ผมได้รู้ว่า

สิ่งสำคัญที่สุดของร่างกายเรา คือการไม่เห็นแก่ตัว

และมันคือความรู้สึกร่วมรับรู้กับความเจ็บปวดของคนอื่น
คนเราอาจจะลืม สิ่งที่คุณพูด.......
คนเราอาจจะลืมสิ่งทีคุณทำ.........
แต่ไม่มีใครลืม สิ่งที่ทำให้เค้า "รู้สึก" ได้......
ต้นฉบับของจม.ฉบับนี้มาจาก ไหนไม่ทราบ

แต่มันจะนำพรประเสริฐมาสู่คนที่เผยแพร่ข้อความนี้ออกไปต่อๆกัน

เพื่อนที่ดีก็เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า.... คุณไม่ได้เห็นมันตลอดเวลาหรอก

แต่คุณรู้ว่า พวกเค้าอยู่ที่ตรงนั้นกับคุณ ตลอดเวลา